มีเรื่องอยากจะขอ ขอเธอได้มั้ย อย่ากลับมาอีกเลยนะ ชั้นขอร้อง..

เธอเองก้อรู้ ว่าชั้นไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะทำใจยอมรับความเจ็บได้บ่อยๆ

ทั้งๆที่พอชั้นเริ่มจะทำใจได้ อยู่ตัวคนเดียวได้แล้ว เธอก้อดันกลับมา..

กลับมาทำไม? แผลที่ไม่มีวันหาย พึ่งเริ่มสมานกลับต้องฉีกออกอีกครั้ง

มันเจ็บเหลือเกิน เกินกว่าจะรับไหว ซ้ำแล้ว..ซ้ำเล่า.. เจ็บช้ำอยู่อย่างนั้น

ถึงปากจะบอกว่า เดี๋ยวซักวัน ก้อคงชินไปเอง แล้วเธอคิดว่ามันเปนไปได้หรือ?

อาจจะไม่วันใด ก้อวันหนึ่ง จนปัจจุบันมันก้อยังคงไม่ถึงวันนั้นซักที

เพราะอะไร? เพราะมันไม่มีทางเลยไง ที่คนธรรมดาๆคนนึง..

จะทำใจให้ยอมรับได้กับความเจ็บปวดเดิมๆมากมายได้อย่างไม่ทุกข์ร้อน

เธอคงไม่รู้ เรื่องของความรู้สึก ความเจ็บปวด มันไม่มีคำว่า "ชิน" หรอกนะ

ใช่..เมื่อก่อนชั้นเปนเคยคนขี้แยมากมาย แต่วันนี้ คงต้องขอบคุณเธอ

ที่ทำให้ชั้นไม่ต้องเสียน้ำตาง่ายๆ ให้กับเรื่องเจ็บปวดเดิมๆที่ไม่ทำให้ถึงตาย

อาจจะเป็นเพราะ ร้องไห้ให้กับเธอมากมายจนไม่เหลือน้ำตาที่จะไหลอีก

หรือไม่ก้อ คงเป็นเพราะความเจ็บเข้าไปไม่ถึงขั้วหัวใจมั้ง เธอคงมีคำตอบ

นั่นสิ จะเจ็บได้ยังไงกันนะ ในเมื่อเธอเปนคนทำลายหัวใจชั้นไปเองกับมือ

เธอทำให้ชั้นไม่เป็นตัวของตัวเอง กลับเปลี่ยนกลายเป็นคนละคน

เธอทำให้ชั้นไม่กล้าอีกเลยที่จะเปิดใจรักใคร หรือแม้แต่รับใครซักคนเข้ามา

เพราะกลัวว่าจะต้องเจอกับความเจ็บปวดที่หนักหนาสาหัสเกินรับนั่นอีกครั้ง

ชั้นกลายเป็นคนอ่อนแอ ร้องไห้เพียงเพราะแค่เรื่องสะเทือนใจเล็กๆน้อยๆ

แต่กลับเข้มแข็ง เมื่อต้องพบกับความเจ็บปวดเดิมๆแต่มากมาย หรือจะชิน?

ทุกอย่าง..เป็นเพราะเธอ ทั้งเรื่องดีเรื่องร้ายต่างๆ มันเกิดขึ้นก้อเพราะเธอ

ชั้นก้อไม่รู้ว่า การได้พบกับเธอนั้น มันเป็นโชคชะตา บุญวาสนา หรือ

มันเป็นแค่เพียง ความผิดพลาดครั้งใหญ่ ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตชั้นคนนี้

แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปเลือกใหม่ได้ ฉันมั่นใจว่าจะเลือกที่จะไม่เจอเธอ

เพราะชั้นรู้ดีว่า.. ตัวชั้นเองอ่อนแอเกินไป ไม่เข้มแข็งพอที่จะแลก

"ความสุขอันล้ำค่าที่ใครๆก้อต่างโหยหา แต่ก้อเป็นได้เพียงความทรงจำ"

มันเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่เกินไป เพราะต้องเสี่ยงกับการได้รับของแถมคือ

"ความเจ็บปวดที่อาจจะไม่ทำให้ถึงตาย แต่มันจะคงอยู่กับเราไปชั่วชีวิต"

มันเป็นสัจธรรมสินะ แลกแล้วไม่รับคืน ของฟรีไม่เคยมี.. ของดีไม่เคยถูก..

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก้อตาม ที่ทำให้เธอคิดจะกลับมา ขอได้มั้ย..พอที

หยุดอยู่แค่นั้น ความสงสารไม่สามารถทำให้ชั้นหลุดออกจากอดีนอันข่มขื่น

ความห่วงใยไม่สามารถชำระล้างความเจ็บปวดที่ชั้นได้รับให้หายไปได้

ความละอายใจไม่สามารถลบล้างความผิดที่เคยเกิดขึ้นเพราะเธอได้เลย

แม้แต่ความรักก้อไม่สามารถเยียวยาหัวใจของชั้นได้อีกแล้ว มันสายไป..

อย่าให้ความรู้สึกผิดมันทำให้เธอกลับมา เพราะมันจะทำให้เธอทำผิดอีกครั้ง

อย่าให้ความเห็นแก่ตัวของเธอทำร้ายใคร เพราะคนเจ็บจะไม่ได้มีแค่หนึ่ง

ไม่มีใครต้องการความเจ็บปวด เพราะฉะนั้นไม่ต้องเผื่อแผ่ให้กับใครก้อตาม

อนาคตไม่มีใครรู้ คนเจ็บอาจจะเป็นชั้น เค้า คนรอบข้าง หรือแม้แต่ตัวเธอเอง

ความผูกพันมันไม่ได้สามารถดึงชั้นขึ้นมาจากความทรงจำอันเลวร้ายได้

อะไรที่เธอกำลังจะทำ อย่าแม้แต่จะคิด อย่ากลับมาทำร้ายกันอีกเลย

ถ้าเธอไม่ใจร้ายจนเกินไป ขอได้มั้ยอย่าฆ่าเวลาด้วยฆ่าชั้นทั้งเป็น!!

ไม่ว่าวันนี้เธอจะหวังดีหรือไม่ ชั้นไม่ต้องการ เพราะมันกำลังฆ่าชั้นช้าๆ

กลับไปซะ ต่างคนต่างอยู่เถอะ เธอก้อมีโลกของเธอ ชั้นก้อมีโลกของชั้น

"ผู้หญิงอย่างชั้น" กับ "ผู้ชายอย่าเธอ" มันไปด้วยกันไม่ได้หรอก ^^

ชั้นน่ะผู้หญิงแบบ One Way เปล่าประโยชน์ ถ้าคิดจะ Return ~

เก็บความพยายามของเธอไว้ มันอาจจะมีค่า..กับใครบางคนที่ไม่ใช่ชั้น !!